thumb|upright=1|Europa, ok. 1740 r. thumb|Fryderyk II Wielki thumb|Maria Teresa Habsburg Wojny śląskie – trzy wojny stoczone w latach 1740–1763 między monarchią Habsburgów a Prusami Hohenzollernów o panowanie nad Śląskiem. Od XIV w. region ten stanowił integralną część Krajów Korony Czeskiej, a Habsburgowie władali nimi jako królowie Czech. W wyniku wojen większość Śląska razem z ziemią kłodzką (również należącą do Czech) przeszła we władanie Prus, co zakończyło ponad 400-letnią przynależność regionu do państwowości czeskiej i w konsekwencji doprowadziło do ich wejścia w skład zjednoczonych przez Hohenzollernów Niemiec.
Przyczyny Fryderyk II Wielki zdecydował się zaatakować Śląsk, wykorzystując m.in. wzrastającą wrogość pomiędzy prześladującymi protestantów Habsburgami, a w większości luterańską ludnością bogatej prowincji. Już wcześniej uciskana ludność cesarskiej części Śląska (w księstwach brzesko-legnickim i oleśnickim obowiązywała swoboda wyznania i kultu) zwracała się o protekcję do przechodzących przez jego terytorium wojsk szwedzkich (1706), bowiem Królestwo Szwecji na mocy kończącego wojnę trzydziestoletnią pokoju westfalskiego było gwarantem jego postanowień.