Zwyczajową nazwą szkoły stało się niemieckie określenie „Hippelschule” od nazwy ulicy Theodora Gottlieba von Hippela, przy której zbudowano budynek szkolny.
Okres międzywojenny W okresie międzywojennym mieściła się tu podwójna 7-klasowa polska Szkoła Powszechna im. Świętej Trójcy. Od samego początku była ona podzielona na dwie samodzielne jednostki z osobnym kierownictwem, oddzielnym dla chłopców i oddzielnym dla dziewcząt. W 1925 r. w wyniku reorganizacji stała się szkołą koedukacyjną nr 10Historia Bydgoszczy. Tom II. Część pierwsza 1920–1939: red. Marian Biskup: Bydgoszcz: Bydgoskie Towarzystwo Naukowe 1999. , s. 651–700..
Szkoła miała szczególnie dobre warunki lokalowe, a nawet własną salę gimnastyczną. W 1925 r. bydgoski Inspektorat Szkolny wyznaczył szkołę do pełnienia roli szkoły wzorcowej, pretendującej do ośrodka nowatorstwa w dziedzinie pedagogiki, dydaktyki i psychologii. W związku z tym w grudniu 1925 r. przeprowadzono kapitalny remont gmachu. Wydzielono dobrze wyposażoną pracownię zajęć praktycznych dla chłopców, pracownię gospodarstwa domowego dla dziewcząt, gabinet fizykochemiczny oraz dużą salę rysunkową. Przy sali gimnastycznej zainstalowano natryski, na korytarzach szkolnych urządzono szatnie.