„Z punktu widzenia historiografii najwięcej elementów faktograficznych zawierają partie dzieła poświęcone epoce Sasanidów”.
thumb|Bahram Gur zabijający wilka, strona z rękopisu Wielkiej Mongolskiej Szahname. Tebriz, ok. 1335. Harvard Art Museums Szahname jest przede wszystkim historią wojen i rycerskich czynów, jednak zawiera w sobie także historie miłosne, co sprawia, że Ferdousi obok twórcy perskiej epiki heroicznej może uchodzić także za prekursora epiki romantycznej. Z kolei wyodrębniony fragment dzieła, nazywany Dastan o Rostamie i Sohrabie, zaliczany jest do perskiego gatunku epiki określanego jako dastan. Szahname zawiera bardzo mało zapożyczeń z arabskiego i „odegrało ogromną rolę w formowaniu się języka nowoperskiego. O jego popularności wśród Irańczyków – utrzymującej się od pierwszych dni po ukazaniu się tekstu do dziś – decydowały względy artystyczne, dramaturgia opisywanych tam zdarzeń, walory poetyckie i w końcu naukowe”. Po podboju arabskim Iran był zagrożony arabizacją w imię islamu i Szahname Ferdousiego, „prawdziwe repozytorium irańskich tradycji” było najważniejszym pojedynczym czynnikiem pozwalającym Irańczykom na zachowanie ich tożsamości.
Polskie przekłady
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Artykuły, które powinna mieć każda Wikipedia (poniżej 10k)