Jednak już w trakcie prac budowlanych car Paweł I zażądał rezygnacji z tych planów. Ostatecznie obiekt został oddany do użytku w 1803, zaś jego wysokość wyniosła 73,5 metra. Autorem projektu dzwonnicy był Rodion KazakowA. Nizowskij, Samyje znamienityje..., s.35.
W 1812 r., w czasie pożaru Moskwy, główny sobór monasteru został poważnie uszkodzony – zawaliła się główna kopuła. Po wycofaniu się wojsk francuskich z Moskwy obiekt został przebudowany. W latach 50. XX wieku sobór, najstarszy zabytek architektury staroruskiej w Moskwie (poza Kremlem) odzyskał pierwotny wygląd.
W latach 30. XX wieku władze stalinowskie zarządziły rozbiórkę dzwonnicy monasterskiej w celu pozyskania cegieł. Monaster był już wtedy nieczynny – od 1918 r. działał w nim obóz dla przeciwników władzy bolszewickiej, w tym uczestników powstania w KronsztadzieСпасо-Андроников монастырь. W 1933 r. rozpoczęły się prace archeologiczne na terenie klasztoru, zaś w 1947 r. został on ogłoszony „rezerwatem” (ros. заповедник); w 1960 r. został zamieniony na muzeum sztuki staroruskiej im. Andrieja Rublowa. Klasztor spełnia te funkcje do dziś. W 1989 r. wznowiono jedynie nabożeństwa w głównym soborze.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Klasztory wykorzystywane jako więzienia