Polskie Siły Powietrzne podlegały operacyjnie Royal Air Force, zaś Polska Marynarka Wojenna – Royal Navy. W rezultacie sztaby polskie na czele ze Sztabem Naczelnego Wodza jako organy dowodzenia i planowania traciły w praktyce rację bytu, gdyż zajmowały się jedynie sprawami personalnymi, organizacyjnymi i szkoleniowymi. Od 18 kwietnia 1944 roku Brytyjczycy wprowadzili cenzurę depesz wysyłanych przez dowództwo do okupowanego kraju, a ponadto zażądali przedkładania sobie telegramów przychodzących. Cały sprzęt PSZ oprócz kilku należących przed wojną do Polski okrętów wojennych został wydzierżawiony od Brytyjczyków i z wyjątkiem zniszczonego w czasie działań bojowych podlegał zwrotowi po zakończeniu wojny.
Rozwój liczebny i organizacyjny PSZ skupiających w czerwcu 1941 roku 22,5 tysiąca żołnierzy i oficerów niemal całkowicie pozbawionych wówczas możliwości uzyskania uzupełnień nastąpił po agresji Niemiec na ZSRR i zawarciu układu Sikorski-Majski.
W 1942 generał Stanisław Maczek został dowódcą nowo sformowanej 1 Dywizji Pancernej, wchodzącej w skład 1 Korpusu.