22 czerwca 1941 r. Dywizja utrzymywała linię Kem, Kalevala i Repola, która znajdowała się od 100 do 250 kilometrów od ówczesnej granicy fińskiej. Wchodziła w skład 7 Armii. 81. i 118. pułk strzelców dywizji osłaniał Kalevalę, a 337. pułk strzelców bronił Repoli. Od 3 lipca pułk bronił Repoli przed atakami 14 Dywizji Piechoty. Fińskie wojska nie odniosły sukcesu w ataku frontalnym i zamiast tego po 15 lipca oskrzydliły pułk. Pułk wycofał się na północ, a następnie na wschód w dniu 24 lipca. Na początku sierpnia 1941 pułk dotarł do Rugozero i wszedł w skład 27 Dywizji Strzelców.
Główne siły dywizji znajdowały się nad rzeką Voinitsa, gdzie walczyły z elementami grupy F fińskiej 3 Dywizji Piechoty. 10 lipca rozpoczęły się zacięte walki o kontrolę nad wsią Voinitsa. Dywizja utrzymywała tam pozycje przez następne dziewięć dni, wycofując się w kierunku Kalevali. Wojska fińskie zbliżyły się do Korpijärvi 23 lipca, gdzie zaatakowały wzdłuż północnego brzegu jeziora Keski-Kuittijärvi. Część wojsk fińskich została wysłana na południowy brzeg jeziora, gdzie przeniosła się do wioski Enonsu i wysłała patrole, które zostały zatrzymane w pobliżu Luusalmi. 54 Dywizja Strzelców zajęła pozycje nad rzeką Kis-Kis na północny zachód od Kalavali. Tam 19 sierpnia 1941 r. dywizja zatrzymała natarcie fińskie.