Prawo sąsiedzkie – zespół norm określających uprawnienia i obowiązki właściciela nieruchomości w stosunkach sąsiedzkich.

Rozwój historyczny W Księdze elbląskiej występuje regulacja, że sąsiad właściciela ogrodu, w którym rósł chmiel przerastający na nieruchomość uprawnionego sąsiada, mógł żądać usunięcia pędów. Niezastosowanie się do żądań sąsiada dawało temu ostatniemu prawa zebrania chmielu. W Polsce istniało także prawo kobylego pola, zgodnie z którym można było po zbiorach wypasać na cudzych polach bydło i stada kobył ze źrebakami. Statut warcki z 1423 roku zezwalał na polowania na cudzym terenie i na łowienie ryb w obcej rzece od zebrania plonów do św. Wojciecha (23 kwietnia). Istniał zakaz zabudowy w odległości rzutu siekierą od miedzy granicznej. Obowiązek nienaruszania znaków granicznych (kopców, drzew).

Obecny stan prawny Prawo sąsiedzkie nie stanowi formalnie wyodrębnionego działu prawa cywilnego, zaś jego normy rozsiane są po różnych aktach prawnych. Trzon prawa sąsiedzkiego stanowią art. 143-154 kodeksu cywilnego, które określają zasady korzystania z nieruchomości oraz regulują stosunki graniczne.