Paprocie te w dużej części są epifitami lub epilitami, poza tym rosną na ziemi, zwykle w siedliskach cienistych i wilgotnych, osłoniętych od ruchu powietrza (np. w szczelinach i rozpadlinach skalnych). Wyróżniają się cienkimi liśćmi, stąd bywają określane jako „paprocie bibułkowe”. Mimo dużych wymagań siedliskowych bywają uprawiane w paludariach i szklarniach.
Morfologia thumb|Hymenophyllum demissum Gametofit thumb|Gametofit Trichomanes intricatum Plecha w postaci blaszki lub nitkowata albo wstęgowata, rozgałęziająca się. Rozwój tego pokolenia jest długotrwały i powolny. Organy płciowe czasem rozwijają się dopiero po trzech latach wzrostu. Plemnie powstają na jednokomórkowych trzonkach, pozbawione są wieczka. Rodnie mają prostą szyjkę. Pokolenie to może być trwałe, rozrastając się wegetatywnie. Rozwija się dzięki współżyciu z grzybami.
Sporofit Pokrój Paprocie o kłączu zwykle cienkim i pełzającym, zwisającym lub wspinającym się, rzadziej tęgim i wzniesionym. Korzeni często brak. Liście Drobne (nawet poniżej 2 mm) lub średniej wielkości (do 0,5 m długości), u większości przedstawicieli zbudowane z jednej warstwy komórek, ewentualnie 2–3. Użyłkowanie liścia jest skąpe, czasem wykształca się tylko żyłka centralna.