W swoim najbardziej znanym dziele, w Sumie teologicznej Tomasz nauczał, że dary Ducha Świętego usprawniają w sposób trwały działanie władz duszy, jak rozum i wolna wola, doskonaląc je. „Dzięki nim władze te stają się powolne na działanie Ducha Świętego podobnie, jak dzięki cnotom moralnym władze pożądawcze (łac. potentiae appetitive), stają się powolne na kierownictwo rozumu” (STh II-II q19 a9 co; por. I-II, q 68, a 1-2Przekład: Pius Bełch OP, Summa Teologiczna, wydanie londyńskie t.15). „Władzami pożądawczymi” Tomasz nazywał pragnienia zmysłowePor. .
Tomasz tak określił znaczenie i rolę darów Ducha Świętego: „Rozum zaś jest źródłem czynności teoretycznych i praktycznych. Jedne i drugie odnoszą się do poznania prawdy, a mianowicie do jej odkrycia i osądu. Otóż w poznawaniu prawdy dar rozumu doskonali umysł teoretyczny, a dar rady rozum praktyczny; dar mądrości doskonali rozum teoretyczny w należytym osądzaniu; dar umiejętności zaś doskonali rozum praktyczny w ocenie czynności, których należy dokonać. Dar pobożności doskonali siłę pożądawczą (łac. appetitiva virtus) w odniesieniu do bliźniego, W tym zaś, co odnosi się do samego siebie, dar męstwa /siłę pożądawczą/ doskonali przeciw lękowi, w sytuacji gdy zagraża niebezpieczeństwo, dar bojaźni (timor) zaś przeciw nieuporządkowanemu pożądaniu przyjemności (łac.