Skarga pauliańska (także roszczenia pauliańskie, z ) – rodzaj powództwa, którego treścią jest żądanie uznania danej czynności prawnej za bezskuteczną w stosunku do wierzyciela, którego sytuacja pogorszyła się wskutek tej czynności.
Instytucja ta wywodzi się z prawa rzymskiego. Jej rozwój był związany z przesuwaniem odpowiedzialności dłużnika z osobistej na majątkową. W polskim prawie skargę pauliańską przewidywały m.in. uchwała wielkopolska z 1400, konstytucja sejmowa z 1506, Zwód Goryńskiego z 1540, Statuty Litewskie, czy wreszcie Kodeks zobowiązań z 1933 rokuAnna Fermus-Bobowiec. Actio Pauliana w polskim prawie cywilnym na tle dorobku XIX-wiecznej nauki prawa, s. 125–130, Studia Iuridica Lublinensia [dostęp: 2018-11-24].
Charakter skargi (art. 527–534 k.c.) W polskim prawie cywilnym skarga pauliańska funkcjonuje na podstawie art. 527–534 k.c. Art. 527 stanowi, że: Gdy wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową, każdy z wierzycieli może żądać uznania tej czynności za bezskuteczną w stosunku do niego, jeżeli dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, a osoba trzecia o tym wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć.