231-232..
Oświeceniowe prądy w prawodawstwie wzmogły się w wyniku wojen napoleońskich i upadku Cesarstwa w 1806 r. Prawo niemieckie znalazło się wtedy pod silnym wpływem prawa francuskiego. W zachodnich krajach niemieckich przyjęto francuski Kodeks Napoleona z 1804 r. W oparciu o te doświadczenia, w 1814 r. Anton Thibaut wystąpił z projektem ogólnoniemieckiej kodyfikacji prawa cywilnegoSójka-Zielińska, s. 239..
Spotkało się to z oporem konserwatywnie nastawionych środowisk prawniczych. W pracy O powołaniu naszych czasów do ustawodawstwa i nauki prawa (1814 r.) Friedrich Carl von Savigny wyraził myśl, że prawo jest instytucją, odzwierciedlającą życie i historię narodu. Tym samym kodyfikacje i aktywna działalność ustawodawcza są sztuczne i szkodliwe. Poglądy te stały się podstawą historycznej szkoły prawa. Spór między kodyfikatorami i historycystami trwał do końca XIX stuleciaSójka-Zielińska, s. 239-240..
W Austrii kodyfikacja przebiegała znacznie szybciej. Już w 1811 r. wydano powszechny kodeks cywilny – Allgemeines bürgerliches Gesetzbuch (ABGB), obowiązujący do dzisiaj.