Loxodontini – monotypowe plemię ssaków z podrodziny Elephantinae w obrębie rodziny słoniowatych (Elephantidae).
Rozmieszczenie geograficzne Plemię obejmuje gatunki występujące w Afryce.
Morfologia Długość ciała (włącznie z trąbą) 600–750 cm, długość ogona 100–150 cm, wysokość w kłębie samic 160–260 cm, samców 160–400 cm; masa ciała 2700–10 000 kg (samice maksymalnie do 4600 kg, samce maksymalnie do 10 000 kg).
Systematyka Plemię wyodrębnił (w randze podrodziny) 1918 roku amerykański geolog i palentolog Henry Fairfield Osborn w artykule zatytułowanym Szkielet mastodonta o długiej szczęce z Dakoty Południowej i filogeneza Proboscidea, opublikowanym w czasopiśmie „Bulletin of the Geological Society of America”. Rodzaj Loxodonta zdefiniował w 1827 roku anonimowy autor w artykule poświęconym recenzji „Historii naturalnej ssaków” autorstwa Étienne’a Geoffroy Saint-Hilaire’a i Frédérica Cuviera, opublikowanym w czasopiśmie The Zoological journal , latynizując francuską nazwę „Loxodonte” ukutą przez autorów ww. dzieła. Gatunkiem typowym jest (oznaczenie monotypowe) słoń afrykański (L. africana).