6 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. W 1915 walczył w składzie I Brygady na Wołyniu. Po kryzysie przysięgowym, internowany był w Szczypiornie. Od 1 lutego 1918 do 1 maja tego roku był instruktorem Kółek Rolniczych w Lubelskiem Towarzystwie RoIniczym. Jednocześnie pracował w Straży Kresowej, a za przeprowadzenie uchwał we wsiach przeciw odłączeniu Chełmszczyzny, został aresztowany przez władze austriackie i skazany na dwa miesiące więzienia, które odsiedział w Zamościu.
Jako ochotnik wstąpił do tworzącego się Wojska Polskiego i w czasie wojny polsko ukraińskiej, od 1 listopada 1918 walczył w obronie Lwowa. Następnie uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, gdzie 7 lipca 1919 podczas walk na froncie Litewsko-Białoruskim, będąc dowódca kompanii szturmowej 3 pułku piechoty, został ciężko ranny pod wsią Jelonka koło Radoszkowicz. W listopadzie 1920 został kierownikiem Ekspozytury Wydziału II Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce” w Radomiu. Zdemobilizowany w 1922 w stopniu kapitana rezerwy 8 pułku piechoty Legionów ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919.