Kluczem do postępu w ewolucji baterii srebrno-cynkowych okazał się chemicznie stabilny nieorganiczny seperator, którego prawa są chronione przez Amerykański Urząd Patentowy. Seperator ten podczas testów demonstrował długi żywot w hermetycznie zamkniętym 40 amperogodzinnym ogniwie poddanym suchej sterylizacji przed kilkumiesięczną eksploatacją podczas podróży międzyplanetarnej. Waga baterii srebrno-cynkowych, po modernizacji, wynosi 1/3 wagi baterii niklowo-kadmowych w tym czasie używanych.
Przewaga gęstości energii baterii srebrno-cynkowych nad gęstością energii baterii niklowo-kadmowych czyniła z nich atrakcyjną ofertę do obsługi satelitów geostacjonarnych, które wymagały 400 do 500 cykli ładowania i rozładowania w okresie 5 lat. Urządzenia elektroniczne satelitów geostacjonarnych zasilane są z baterii słonecznych. Również baterie srebrno-cynkowe ładowane są z baterii słonecznych i służą do zasilania elektroniki satelitów, gdy satelity znajdują się w cieniu Ziemi.