Introit (łac. introitus) – chrześcijański śpiew liturgiczny, stanowiący m.in. część mszy obrządków zachodnich oraz luterańskiego nabożeństwa głównego. Gatunkowo jest to antyfona, poprzedzająca werset zaczerpnięty z jednego z psalmów.
Liturgia rzymska Introit jest pierwszą częścią proprium rzymskiego formularza mszalnego. W formie nadzwyczajnej rytu rzymskiego odczytywany jest przez kapłana po modlitwach u stopni ołtarza a przed Kyrie. Historycznie rozpoczynał mszę, dlatego przy odczytywaniu introitu kapłan wykonuje znak krzyża. Introit składa się z antyfony, wersu psalmowego zakończonego doksologią Gloria Patri (z wyjątkiem mszy za zmarłych i okresu Męki Pańskiej) oraz powtórzenia antyfony. W uroczystych mszach introit jest recytowany przez kapłana i śpiewany przez scholę. Śpiew intonowany jest gdy kapłan zbliża się do ołtarza, zależnie od rangi uroczystości przez jednego, dwóch lub czterech kantorów, aż do miejsca oznaczonego w tekście gwiazdką, po czym do śpiewu antyfony włącza się cały chór. Podobnie wers oraz doksologia śpiewane są do gwiazdki przez kantorów, po czym kontynuują wszyscy. Antyfona jest następnie powtarzana przez cały chór, bez kolejnej intonacji przez kantorów. Pierwsze słowo introitu, jako pierwsze słowo pierwszej części proprium danej mszy, stanowi wyznacznik identyfikujący.