Tadeusz Grudziński (ur. 1 marca 1924 w Woli Karczewskiej, zm. 29 listopada 2015) – polski naukowiec, historyk-mediewista specjalizujący się m.in. w dziejach wczesnośredniowiecznej Europy i Polski.
Życiorys W czasie II wojny światowej uczęszczał na tajne komplety w Otwocku, gdzie w 1943 ukończył szkołę średnią. W 1944 pracował fizycznie we młynie. Był członkiem Armii Krajowej, a w latach 1944–1945 służył w 2 Armii Wojska Polskiego.
Po wojnie trafił do Torunia, gdzie w 1949 ukończył studia historyczne i został zatrudniony w Katedrze Historii Polski Średniowiecznej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. W 1950 uzyskał stopień doktora, temat jego rozprawy brzmiał Bolesław Szczodry. Zarys dziejów panowania, a promotorem był Bronisław Włodarski. W 1955 uzyskał habilitację. W 1966 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1978 – profesora zwyczajnego.
Na UMK pracował do przejścia na emeryturę w 1985. W latach 1970–1972 był członkiem senatu uczelni. Kierował Zakładem Historii Słowiańszczyzny Zachodniej (1957–1969), Katedrą Historii Polski Średniowiecznej (1966–1969) i Zakładem Historii Średniowiecza (1969–1980). W latach 1966–1972 był dyrektorem Instytutu Historii i Archiwistyki UMK. Wśród wypromowanych przez niego doktorów znalazł się, m.in.: Stefan Franciszek Kwiatkowski (1976), Tomasz Tadeusz Nowakowski (1986).