Informacja o rozwiązaniu nie była publikowana w swobodnie dostępnej literaturze aż do roku 1934 a patent ostatecznie przyznano dopiero w 1937 roku.
Przy praktycznym opracowywaniu wzmacniacza i badaniu jego zachowania Blackowi asystował Harry Nyquist. Black przekazał problem stabilności takiej pętli sprzężenia zwrotnego do swego kolegi z Laboratoriów Bella Harry’ego Nyquista.
Z uwagi na rozliczne zastosowania, wynalazek Blacka bywa uznawany za najważniejszy przełom jaki miał miejsce na polu elektroniki w XX wieku. Rozliczność zastosowań pomysłu Blacka wynika z tego, że wszystkie urządzenia elektroniczne (lampy elektronowe, tranzystory bipolarne i tranzystory MOS) wynalezione przez ludzkość są w swej istocie urządzeniami nieliniowymi. To właśnie wynalezienie ujemnego sprzężenia zwrotnego czyni możliwym stworzenie wysoce liniowych wzmacniaczy. Ujemne sprzężenie zwrotne zasadniczo działa w ten sposób, że kosztem wzmocnienia wprowadza większą liniowość (innymi słowy zmniejsza zniekształcenia, czyli zmniejsza intermodulację). Poświęcenie wzmocnienia daje także dodatkowy efekt w postaci poszerzenia pasma wzmacniacza. Jednakże wzmacniacz z ujemnym sprzężeniem zwrotnym może być niestabilny z uwagi na jego oscylacje.