Nie ma pewności, że nastąpiło to na całym obszarze słowiańskim równocześnie.
Ewolucja jerów Podział na jery słabe i mocne W systemie opartym na opozycji samogłosek krótkich i długich jery mogły stanowić dość rażącą anomalię, dlatego ostatecznie nie utrzymały się długo. Pod koniec epoki prasłowiańskiej pojawiły się tendencje osłabienia artykulacji jerów w określonych pozycjach. Pojawiło się dodatkowe rozróżnienie na jer słaby (ь, ъ) i jer mocny (ь, ъ). W pozycjach mocnych jery wymawiano mocniej, wyraźniej i nieco dłużej, a w pozostałych pozycjach – słabiej i jeszcze krócej niż dotychczas.
Jery słabe zajmowały następujące pozycje w wyrazie: na końcu wyrazu – w wygłosie, np. domъ (dom), konь (koń) w sylabie poprzedzającej sylabę z pełną (niejerową) samogłoską, np. dъva (dwa) w sylabie poprzedzającej sylabę z jerem w pozycji mocnej, tj. takim, który nie ulegał redukcji, a wzmocnieniu, np. pьsъkъ (piesek).
Jer był mocny tylko w zgłosce przed sylabą z jerem słabym. Jeśli sylab jerowych było więcej, to jerem słabym był jer nieparzysty, licząc od końca wyrazu, a jerem mocnym – parzysty. Jeśli sylaby z jerami były przedzielone sylabą z samogłoską pełną, to poprzedzająca ją sylaba z jerem była w pozycji słabej, np.