Artiom Tichonowicz Makiejonok, ros. Артем Тихонович Макеенок (ur. 30 stycznia 1901 r. we wsi Konczany na Białorusi, zm. ?) – radziecki wojskowy (podpułkownik), propagandysta Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej, a następnie szef oddziału ćwiczebnego i wykładowca w szkole oficerskiej ROA podczas II wojny światowej.
W 1913 r. ukończył szkołę wiejską. Od poł. kwietnia 1918 r. uczestniczył w wojnie domowej w Rosji po stronie bolszewickiej. Był żołnierzem 4 Pułku Pskowskiego. Od czerwca tego roku w rejonie Siebieża walczył przeciwko wojskom niemieckim, zaś od grudnia tego roku w rejonie Wilna przeciwko Wojsku Polskiemu. W czerwcu 1919 r. został ranny. Do września tego roku leczył się w szpitalu wojskowym w Witebsku, po czym powrócił do 153 Pułku Strzeleckiego. W lutym 1920 r. został zdemobilizowany, ale w listopadzie tego roku ponownie zmobilizowano go do armii bolszewickiej. Służył w 15 Pułku Zapasowym w Możajsku. W styczniu 1921 r. odkomenderowano go do 153 Pułku Strzeleckiego. Po ukończeniu oficerskich kursów piechoty w Mińsku dowodził plutonem 12 Pułku Strzeleckiego. Od marca 1923 r. był dowódcą plutonu i pełniącym obowiązki dowódcy kompanii szkoleniowej w zachodniej szkole piechoty. We wrześniu 1927 r. ukończył białoruską połączoną szkołę piechoty, po czym został dowódcą kompanii 88 Pułku Strzeleckiego. W kwietniu 1931 r.