Po powrocie, kierownictwo PPS skierowało do 26 grudnia 1918 do Lublina. Prowadził tam kampanię w związku z wyborami parlamentarnymi do Sejmu. Objął również kierownictwo okręgowego Związku Zawodowego Robotników Rolnych. Był m.in. organizatorem strajku na terenie 11 powiatów zakończonego 5 kwietnia 1919 pierwszą umową zbiorową w rolnictwie. Kierował również radą delegatów robotników folwarcznych m. Lublina. Na początku 1920 uczestniczył w akcji plebiscytowej na Górnym Śląsku (Mysłowice, Rybnik, Opole), następnie wrócił do Warszawy.
W czasie wojny polsko-bolszewickiej, wstąpił do dywersyjnego Związku Obrońców Ojczyzny. Pod dowództwem Stefana Lelka prowadził w rejonie Lublina działalność dywersyjną na tyłach Armii Czerwonej.
Po zakończeniu wojny był członkiem Zw. Zawodowego Robotników Rolnych, organizatorem i prezesem oddziału lubelskiego Związku Strzeleckiego. Pracował w komisjach rozjemczych dla robotników rolnych przy Inspektorze Pracy. Był jednym z założycieli i członów zarządu Patronatu Opieki nad Więźniami na terenie Sądu Apelacyjnego w Lublinie.