W orzeczeniu jury podniesiono znakomity charakter projektu oraz to, że zachowuje on szczególne, piękne walory krajobrazowe terenu przyszłego cmentarza.
W 1917, po wielu zmianach w projekcie, których domagali się członkowie jury Gustaf Wickman oraz profesorowie architektury Sigurd Curman i Erik Lallerstedt, rozpoczęły się prace budowlane, a w 1920 oddano do użytku pierwszą część założenia. Ważnym przykładem, jeśli chodzi o rozmieszczenie grobów były niemieckie nekropolie Cmentarz Ohlsdorf w Hamburgu i Waldfriedhof w Monachium; sięgnięto również do romantycznego malarstwa Caspara Davida Friedricha. Wkład Lewerentza to przede wszystkim krajobraz oraz klasycystyczna Uppståndelsekapellet (pol. Kaplica Zmartwychwstania), wzniesiona w 1925. Asplund natomiast zajął się budynkami, wśród których Skogskrematoriet (cmentarne krematorium), wzniesione w latach 1937–1940 należy do najwybitniejszych osiągnięć zarówno jego, jak i całej szwedzkiej architektury tamtych czasów. Architekci kompleksowo zaprojektowali całość założenia, począwszy od krajobrazu a skończywszy na drobnych detalach (np. lampy).