Charakterystyka Edycja jest opisana skryptem poleceń (np. w przypadku sed skrypt może zostać podany w wierszu poleceń lub wczytany z pliku, a brak wskazania pliku wejściowego oznacza przetwarzanie standardowego wejścia). Typowy edytor strumieniowy zapisuje wynik na standardowe wyjście; w przypadku GNU sed dostępna jest także edycja „w miejscu” (opcja ), realizowana przez zapis do pliku tymczasowego i podmianę pliku wynikowego. GNU sed domyślnie traktuje wiele plików wejściowych jako jeden długi strumień (co ma znaczenie m.in. dla adresowania w skrypcie), a zachowanie to można zmieniać opcjami wywołania. W edytorach wierszowych (np. ed) treść pliku jest przechowywana w buforze, a edycja odbywa się poprzez podawanie poleceń edycyjnych; edytor może działać interaktywnie lub być sterowany z poziomu skryptów powłoki.
Typowe zastosowania programu automatyczna edycja jednego lub większej liczby plików (np. masowe podstawienia i korekty w tekstach lub plikach konfiguracyjnych) wykonywana bez interakcji z użytkownikiem; filtrowanie i transformacje danych tekstowych w potokach (np.