Kaczory wydają ciche odgłosy przypominające szept. Kaczki odzywają się głośniej i bardziej twardo, co przypomina szczekanie psa. W przeciwieństwie do polskiej nazwy odnoszącej się do bieli na gardle, nazwa angielska kaczki – Bronze-winged Duck – wzięła się od brązowego lusterka. Powodem innego określenia, pato perro (z jęz. hiszpańskiego) lub dog-duck (psia kaczka), było szorstkie szczekanie samicy.
Zasięg występowania Występuje w południowym Chile oraz od zachodnio-środkowej Argentyny na południe po Ziemię Ognistą. Po sezonie lęgowym rozprasza się na północ i wschód, niektóre osobniki pozostają jednak na terenach lęgowych przez cały rok.
Siedlisko Kaczka białogardła zamieszkuje leśne rzeki i wartkie strumienie płynące na słabiej nachylonych stokach południowoamerykańskich Andów w południowym Chile i sąsiadujących regionach Argentyny.
Pożywienie Informacje na temat diety opisywanego gatunku pochodzą głównie z analizy treści żołądkowej czterech badanych kaczek. Zawierały one głównie korzenie, nasiona i części roślin, tzn. liście i łodygi roślin wodnych. U dwóch osobników stwierdzono w mniejszej ilości również owady wodne. Czasem zbiera pożywienie na ziemi. Żerowiska kaczek białogardłych są bardzo rozległe.