W 1915 powrócił do kraju i wstąpił do I Brygady Legionów Polskich, w artylerii. Po kryzysie przysięgowym w 1917 internowany w Szczypiornie, zbiegł i został instruktorem POW w powiecie grójeckim. Po kilku miesiącach nawiązał kontakt z organizacją PPS w Warszawie i podjął działalność na terenie Powiśla. Odbudowywał warszawską organizację PPS i przez pewien czas nią kierował.
W Polsce Niepodległej Od 1919 aż do wojny wchodził w skład Rady Naczelnej PPS, zaś w 1921 w skład Centralnego Komitetu Wykonawczego. W wyborach parlamentarnych w 1919 został wybrany do Sejmu z listy PPS, w okręgu wyborczym nr 15 (Grodzisk). W Sejmie Ustawodawczym zasiadał w komisji petycyjnej oraz w komisji robót publicznych.
W trakcie wojny polsko-bolszewickiej, z ramienia Okręgowego Komitetu Robotniczego PPS Warszawa-Podmiejska, wchodził w skład w Robotniczego Komitetu Obrony Warszawy. Jako ochotnik służył w 1920 w Ochotniczym Pułku Obrony Warszawy.
Od 1921 do 1928 kierował Okręgowym Komitetem Robotniczym PPS Warszawa-Podmiejska. Od 1921 był zastępcą członka, zaś od 1922 członkiem Rady Nadzorczej Związku Robotniczych Stowarzyszeń Spółdzielczych.