Stanisław Ścibor-Bogusławski herbu Ostoja (ur. ok. 1645, zm. 9 stycznia 1696) – polski ksiądz katolicki, kanonik łaski, przemyski i włocławski, kustosz i prałat wolborski, prepozyt brzozowski, proboszcz łaznowski, sędzia surogat Konsystorza Diecezji Kujawsko-Pomorskiej, dwukrotnie nominowany na urząd sędziego Trybunału Głównego Koronnego, kanclerz kardynała M. S. Radziejowskiego, prymasa Polski.
Ks. kan. Stanisław Bogusławski urodził się w rodzinie szlacheckiej Ścibor-Bogusławskich herbu Ostoja. Był synem Marcina Bogusławskiego i Katarzyny z Rościerskich h. Rola, dziedziców dóbr Wrzeszczewice położonych w województwie sieradzkim. Jego dziadkami od strony ojca byli Marcin Bogusławski, dziedzic Stryjów Paskowych i Małgorzata Piorunowska h. Rola. W roku 1675 ks. S. Bogusławski z woli bp Sarnowskiego ozdobił srebrnymi szatami postacie Najświętszej Marii Panny oraz Apostołów cudownego obrazu Zaśnięcia i Wniebowzięcia Matki Bożej znajdującego się w Starej Wsi, w kościele filialnym parafii brzozowskiej. W latach 1676–1678, jako prepozyt brzozowski pomagał biskupowi przemyskiemu, Stanisławowi Sarnowskiemu, w budowie nowego, murowanego kościoła w Brzozowie. Kiedy biskup Sarnowski odszedł na biskupstwo kujawskie do Włocławka ks.