Trudno jednak określić jego pozycję w stosunku do statusu recytacji Koranu – twierdzi on wprawdzie, że ten kto uznaje iż słowa wypowiadane podczas recytacji Koranu są stworzone jest dżahmitą, ale nie formułuje własnego pozytywnego stanowiska. Według niego Bóg jest Bogiem Koranu, a zatem musi rzeczywiście posiadać wszystkie opisane w nim atrybuty, takie jak słuch, wzrok, mowa, wszechmoc, wola, mądrość, a także ręka, twarz, wszechobecność czy zasiadanie na tronie. Dlatego odrzucał on teologię negatywną (ta'til) dżahmitów oraz ich alegoryczną egzegezę (tawil). Ibn Hanbala uznaje się za jednego z pierwszych i najważniejszych eksponentów idei bila kajfa – „nie ma pytania o to jak”. Samo wyrażenie nie pojawia się u niego, jednak w swoich pismach wyraźnie twierdzi on, że nie wolno zmieniać znaczenia słów Koranu ani poprzez jego interpretację alegoryczną, ani antropomorficzną (taszbih). Tym samym zawierają one rdzeń doktryny, zgodnie z którą należy wierzyć w to iż Bóg posiada atrybuty opisane w Koranie, nie pytając o to w jaki sposób to się dzieje. Oprócz Koranu i sunny Ibn Hanbal uważał za źródła szari'atu także opinie (fatwa) towarzyszy (sahaba), uważając za godne rozważenia także opinie najważniejszych przedstawicieli następnej generacji (tabi'un).