Potem na miejscu wytrzebionego lasu późniejszy właściciel Hermanic, Spens z Bodna, osiedlił pod koniec XVIII w. kilkunastu chałupników na prawach dziedzicznych dzierżawców i na przełomie XVII i XVIII w. Tokarnia występowała jako samodzielna wieś. W 1792 r. baron Jan Mattencloit próbował tu założyć wioskę nazwaną Josefsdorf na cześć Józefa II Habsburga, jednak ostatecznie nowa nazwa się nie przyjęła. W 1793 r. kupił Tokarnię książę cieszyński Albert (zob. Komora Cieszyńska). Jeszcze w 1804 r. w zapisach pojawił się Josephsdorf oder Tokarnia, ale w 1835 r. osada funkcjonowała znów tylko pod starą nazwą Tokarnia. Pochodzi ona od określenia tokarnia = tokowisko, miejsce tokowania (głuszców?).
W 1840 r. miała Tokarnia zaledwie 15 osadników, z których prawie połowa nie posiadała gruntów i żyła wyłącznie z hodowli bydła. Pozostali mieli po 2-4 morgi i tylko jeden z nich, niejaki Śliwka, posiadał przeszło 8 morgów, które należały do arendy. Wieś liczyła wówczas ok. 500 morgów powierzchni, z czego w rękach osadników było jedynie 57 morgów roli i 55 morgów łąk, natomiast resztę stanowiły lasy i pastwiska należące do zwierzchności.