Status zagrożenia W latach 50. i 60. XX wieku roślinność naturalna wyspy została prawie całkowicie zniszczona przez miejscową ludność z powodu wyrębu drzew i wypalania lasów dla celów rolniczych. Rodrigues stała się przez to jedną z najbardziej zdegradowanych wysp tropikalnych. Działania podjęte w latach 70. mające na celu ponowne utworzenie areału lęgowego spowodowały wzrost populacji namorzynka maskareńskiego. Zdołał on przystosować się do nowo powstałych zadrzewień składających się głównie z gatunków introdukowanych. Aby ograniczyć zapotrzebowanie na drewno opałowe, zaczęto na masową skalę używać gazu ziemnego. Do wzrostu liczebności gatunku w ciągu ostatnich lat przyczynił się również brak klęsk żywiołowych. W dzisiejszych czasach największym zagrożeniem dla namorzynka maskareńskiego są plądrujące ich gniazda szczury, a ponadto zdziczałe koty.
IUCN od 2025 roku uznaje namorzynka maskareńskiego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern); wcześniej, od 2013 roku był on klasyfikowany jako gatunek bliski zagrożenia (NT, Near Threatened), od 2000 roku jako gatunek zagrożony (EN, Endangered), a od