W czerwcu 1937 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 43 Dywizji Strzeleckiej w Leningradzkim Okręgu Wojskowym. Od grudnia 1937 dowodził 9 Korpusem Strzeleckim w Północnokaukaskim Okręgu Wojskowym. 4 czerwca 1940 został awansowany na stopień generała majora. Od listopada 1940 był w dyspozycji Ludowego Komisariatu Obrony ZSRR, następnie uczył się na kursie doskonalenia wyższej kadry dowódczej przy Akademii Sztabu Generalnego. W maju 1941 został wyznaczony na stanowisko starszego wykładowcy w tej akademii.
Po ataku Niemiec na ZSRR kontynuował służbę w Akademii. Od stycznia 1942 był przedstawicielem Głównego Zarządu Formowania i Uzupełnień w związkach taktycznych. Od czerwca 1942 pozostawał w dyspozycji Marszałka Związku Radzieckiego Klimienta Woroszyłowa w grupie kontrolnej formowanych dywizji. Od października 1942 dowodził 9 Dywizją Strzelców na Froncie Kalinińskim. Za umiejętne dowodzenie jednostkami dywizji został odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru. Od lutego 1943 był dowódcą 5 Gwardyjskiego Korpusu Strzelców 3 Armii Uderzeniowej na Froncie Kalinińskim, jednak za dopuszczenie do obniżenia stopnia gotowości bojowej został przeniesiony na poprzednie stanowisko dowódcy dywizji. Od stycznia 1944 dowodził 8 Gwardyjskim Korpusem Strzelców 11 Armii 1 Frontu Nadbałtyckiego.