Na głowę kobiety nakładały różne nakrycia w zależności od okazji i stanu cywilnego. Najwcześniejszym nakryciem głowy dziewcząt był wianek, który przerodził się później w bujny wieniec ślubny. Panienki zamiast wianka częściej wplatały we włosy pęczki kwiatów. Mężatki, zamiast wianków, nosiły czepce, które występowały w kilku odmianach: poczynając od nocnic do snu, przez codzienne kitajkowe czepce, aż po odświętne złotogłowy lub rembowane muce. Czepce odświętne zdobiono haftem złotym, srebrnym lub kolorowym, a pod nie zakładano chustkę. Chustki mogły być lniane, bawełniane lub wełniane, białe albo kolorowe, i nosiły je zarówno panny, jak i mężatki. Chusty naramienne były większe, cięższe i zdobione. Czasem kobiety nosiły też tzw. szale tureckie – duże chusty w czerwono-brązowych barwach.