Władysław Walentynowicz (ur. 24 sierpnia 1902 w Jaransku, zm. 25 marca 1999 w Sopocie) – polski pianista, kompozytor, pedagog i działacz muzyczny.
Życiorys Urodził się w 1902 roku w Jaransku (Rosja), w rodzinie Ignacego, inżyniera chemika, dyrektora fabryki monopolu spirytusowego, i Heleny z WojszyłłówAnna Szarapka, O poetyce twórczości kompozytorskiej Władysława Walentynowicza Kwartalnik Naukowy nr 3(11), 2012 [dostęp 2025-09-29]. (1875–1956). Stryjeczny brat Mariana. Maturę zdał w Szadrinsku. Pierwszą nauczycielką muzyki była matka, później uczył się w szkole muzycznej Tomsku (u Jadwigi Szabłowskiej-Gedeonowej) i Technikum Muzycznym w Barnaule (u Anny Smirnowej, ukończone w 1922), następnie w Szkole Muzycznej im. Gniesinych (Helena Gniesina, Rajnhold Glier) w Moskwie. W 1923 przyjechał do Polski. W latach 1924–1930 studiował w Konserwatorium Muzycznym w Warszawie: fortepian u Antoniego Dobkiewicza i Józefa Turczyńskiego, Zofii Rabcewiczowej i Wiktora Chrapowickiego oraz kompozycję u Kazimierza Sikorskiego.
Przed II wojną światową występował na estradach krajowych, w Filharmonii Warszawskiej oraz w Polskim Radio jako akompaniator i solista. Współzałożyciel warszawskiej szkoły muzycznej „Kolegium Muzyczne”, którą prowadził do roku 1939.