Od roku 1950 pracował w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Sopocie (później przeniesionej do Gdańska), nauczając akompaniamentu, następnie fortepianu i instrumentacji. W latach 1951–1952 pełnił funkcję rektora uczelni. Był to okres kryzysu, zmierzającego do jej likwidacji. Po roku, gdy niebezpieczeństwo zostało zażegnane, kontynuował pracę jako pedagog na stanowisku docenta. W latach 1952–1972 pełnił nieprzerwanie funkcję dziekana Wydziału Instrumentalnego. Mimo przejścia w roku 1972 na emeryturę nadal pracował w gdańskiej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej do roku 1979. mały|Grób Władysława Walentynowicza na cmentarzu katolickim w Sopocie
Założyciel i długoletni prezes gdańskiego oddziału Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków, od 1949 członek Związku Kompozytorów Polskich, od 1950 kierownik redakcji muzycznej Rozgłośni Gdańskiej Polskiego Radia. Autor licznych kompozycji fortepianowych, wokalnych i instrumentalnych (solowych i kameralnych).
W 1987 r. został członkiem honorowym Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki.
Był mężem Marii Honoraty z domu Biernackiej (1915–2003), ojciec trójki dzieci, m.in Marka, oboisty.
Zmarł w Sopocie, pochowany na cmentarzu katolickim (kwatera C4-B-27).
Odznaczenia i nagrody