Było to spowodowane wątpliwościami admirała Markhama, który obawiając się błędu nawigacyjnego przy wykonywaniu manewru zamierzał poprosić za pośrednictwem alfabetu semaforowego o wyjaśnienie sygnału. Jednak, ponaglony kolejnym zapytaniem z okrętu admiralskiego, dlaczego wciąż się ociąga, wydał rozkaz potwierdzenia i rozpoczęcia manewru.
O 15.31 czołowe okręty obydwu kolumn rozpoczęły skręt ku sobie. Po krótkim czasie dla dowódcy „Victorii” stało się jasne, że znalazł się na kursie kolizyjnym z „Camperdownem”. Admirał Tryon, obecny na pomoście „Victorii”, ale nie biorący bezpośrednio udziału w dowodzeniu, zezwolił komandorowi Burke’owi najpierw na pracę lewoburtowej maszyny wstecz dla zmniejszenia promienia skrętu, zaś wkrótce na danie komendy „cała wstecz” dla uniknięcia kolizji z czołowym okrętem drugiej kolumny. Jednak, ponieważ pancerniki dzieliło wtedy jedynie około 350 metrów, a nikt z dowodzących „Camperdownem” nie podjął jakichkolwiek działań by zapobiec zderzeniu, było ono nieuniknione. O 15.34 taranowy dziób „Camperdowna” wbił się w prawą burtę „Victorii”, około 20 metrów od stewy dziobowej.
thumb|left|Pomnik upamiętniający ofiary katastrofy w Victoria Park w Portsmouth