W czerwcu 1943 został dowódcą nowo sformowanego 30 Korpusu Strzelców w składzie 60 Armii na Froncie Centralnym. Jako dowódca korpusu brał udział w bitwie kurskiej, forsowaniu Dniepru, żytomiersko-berdyczowskiej operacji zaczepnej. Za wzorowe wypełnienie zadań został odznaczony Orderem Suworowa II stopnia. Od lutego 1944 dowodził korpusem w ramach operacji lwowsko-sandomierskiej, wschodniokarpackiej, budapeszteńskiej, balatońskiej oraz wiedeńskiej. Korpus wyróżnił się w walkach o Stanisławów oraz Budapeszt, jednak 3 maja 1945 za nieumiejętne dowodzenie oraz brak dyscypliny generał Łaźko został karnie zwolniony ze stanowiska.
Po zakończeniu wojny – w końcu maja 1945 został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 37 Korpusu Strzelców Frontu Ukraińskiego. Od lipca 1946 dowodził 25 Dywizją Zmechanizowaną w Przykarpackim Okręgu Wojskowym, a od marca 1947 był zastępcą dowódcy 73 Korpusu Strzelców w tym okręgu. Od lipca 1950 przebywał na wyższym akademickim kursie w Wyższej Wojskowej Akademii im. K. Woroszyłowa, który w lipcu 1951 ukończył z wyróżnieniem, następnie przebywał w dyspozycji Głównego Zarządu Kadr Armii Radzieckiej.