Równocześnie Nie igra się z miłością uważa się za typową francuską komedię romantyczną, łączącą elementy komiczne z tragicznymi. Funkcję komiczną w dziele spełniają drugoplanowe, luźno związane z głównym wątkiem postacie proboszcza, nauczyciela Oktawa, Barona i panny Pluche. Relacje Oktawa, Kamilli i Rozalki są natomiast ukazane w sposób poważny i kończą się tragicznieL. Łopatyńska, Wstęp, s.XXXV. Konflikt zawarty w utworze - nieporozumienia między zakochanymi - przypomina twórczość Marivaux i francuską komedię klasycystyczną. W odróżnieniu jednak od reprezentujących ją dzieł, które zawsze kończyły się małżeństwem zakochanych, Nie igra się z miłością ma tragiczny finałL. Łopatyńska, Wstęp, ss.XXXVII-XXXVIII. Takie zestawienie elementów komedii i tragedii znajduje uzasadnienie w poglądach autora. Musset uważał bowiem, iż niestałość człowieka, brak odpowiedzialności za własne czyny, upór i przesadna miłość własna są przyczynami nieszczęść jednostek oraz osób z nimi związanych. Kamilla i Oktaw są przykładem osób, które z powodu wymienionych cech nie tylko komplikują sobie życie, ale i doprowadzają do śmierci osobę niewinnąL. Łopatyńska, Wstęp, ss.XXXVIII–XL.