Jankowski pełnił obowiązki dowódcy 74 Korpusu Strzeleckiego 1 Gwardyjskiej Armii 1 oraz 4 Frontu Ukraińskiego w operacjach zaczepnych: Lwowsko-sandomierskiej oraz Wschodnio-Karpackiej.
13 września 1944 został awansowany na stopień generała majora. W październiku 1944 w związku z powrotem poprzedniego dowódcy korpusu – generał Jankowski został przeniesiony na wcześniej zajmowane stanowisko dowódcy 30 Dywizji Strzeleckiej. Jednostki dywizji wyróżniły się w toku operacji praskiej. Za wzorowe dowodzenie dywizją generał Jankowski został odznaczony Orderem Bohdana Chmielnickiego II stopnia.
Po zakończeniu wojny – do lipca 1945 pozostawał na wcześniej zajmowanym stanowisku w składzie Północnej Grupy Wojsk, następnie został wyznaczony na stanowisko dowódcy 263 Dywizji Strzeleckiej w tej grupie wojsk.
Od marca 1946 studiował w Wyższej Akademii Wojskowej im. K. J. Woroszyłowa, po ukończeniu której w maju 1948 pełnił pozostając w niej - obowiązki starszego wykładowcy.
W marcu 1950 został odkomenderowany do dyspozycji ministra Obrony Narodowej RP, gdzie początkowo pełnił obowiązki doradcy ministra. Następnie do 22 marca 1951 był zastępcą komendanta Akademii Sztabu Generalnego WP do spraw liniowych.