Tych siedmiu książąt, których imiona brzmiały – Ed, Edum, Etu, Bunger, Ousad, ojciec Ursuura, Boyta oraz Ketel, ojciec Oluptulma, którym towarzyszyły ich konne oddziały, przybyło niezwłocznie, aby w imię przyjaźni z księciem Kijowa stanąć zbrojnie przeciwko Álmosowi (…). Książę Álmos oraz jego dowódcy zgodzili się na propozycję książąt Ruthenów i zawarł z nimi pokój. Wówczas książęta Ruthenów, a konkretnie Kijowa i Suzdalu dali Álmosowi swoich synów jako zakładników, jak również wysłali mu 10 000 marek srebra, 1 000 koni z siodłami i uzdami dekorowanymi na Rutheńską modłę, ponadto 100 kumańskich chłopców oraz 40 wielbłądów objuczonych w niezliczone skóry gronostajów i norek oraz wiele innych podarków. Wówczas wspomniani wcześniej książęta Kumanów (…) widząc łaskawość, z jaką książę Álmos traktował Ruthenów stanęli przed jego obliczem, padli mu do stóp i z własnej woli poddali się jego władzy mówiąc: „Od tego dnia wybieramy ciebie na naszego pana i władcę aż do ostatniego pokolenia i tam, gdzie poprowadzi cię los, tam my pójdziemy za tobą”. To samo, co powiedzieli Álmosowi powtórzyli składając przysięgę w pogański sposób i w ten sam sposób Álmos i jego dowódcy związali się z nimi przysięgą. Następnie siedmiu książąt Kumanów razem ze swoimi żonami, synami oraz niezliczoną liczbą swoich poddanych zgodzili się przybyć do Panonii.