Księgi Walońskie – niewielkie notatki i instrukcje poszukiwaczy minerałów i kamieni szlachetnych, tak zwanych walończyków albo walonów, w Karkonoszach i Górach Izerskich pochodzące z XV wieku, pisane odręcznie po łacinie lub w języku niemieckim, częstokroć przeplatane tajemniczymi symbolami i określeniami z języka czeskiego, częściowo szyfrowane.
Obecnie Księgi Walońskie znane są z dawnych przedruków, pełnych błędów, przeinaczeń i opuszczeń wyrazowych. Do najbardziej znanych należą: "Walońska księga z Trutnova" z 1466 r., oraz "Księga walońska" z 1456 r., znana z odpisu z 1470 r., autorstwa Antoniusa de Medici, zwanego walończykiem z Florencji.
Księgi Walońskie przedstawiają wielką wartość historyczną. Wartość naukowa jest średnia ze względu na hermetyczny język pełen zagadkowych sformułowań, tajemniczych symboli i niejasnych opisów zbliżonych do języka alchemików.
Księgi Walońskie były pierwszymi specyficznymi przewodnikami po Karkonoszach i Górach Izerskich. Średniowieczne góry, poza nielicznymi miejscami, nie posiadały nazw topograficznych, a nazwy funkcjonujące wśród miejscowej ludności dla obcojęzycznych przybyszów nie były zrozumiałe.