Kariera polityczna W 1999 został wybrany do Zgromadzenia Ustawodawczego Wiktorii i trafił do gabinetu cieni LPA. Odpowiadał tam za kwestie szkolnictwa wyższego i kształcenia ustawicznego (1999-2001), hazardu (2000-02) i planowania przestrzennego (2001-06). W 2006 został wybrany na lidera LPA w stanie Wiktoria, co automatycznie oznaczało też objęcie funkcji lidera opozycji w parlamencie stanowymP. Austin, F. Tomazin, Kennett backdown infuriates Howard, „The Age” , 2006-05-06 [dostęp 2010-12-29]. Pod wodzą Baillieu, LPA przegrała wybory stanowe w 2006 roku, ale zwyciężyła nieznacznie w kolejnym głosowaniu, przeprowadzonym w listopadzie 2010 roku. Pozwoliło to stworzyć jej koalicyjny rząd stanowy wspólnie z Narodową Partią Australii (NPA), w którym Baillieu objął teki premiera oraz ministra sztuki. W 2013 musiał zrezygnować z kierowania rządem stanowym w wyniku ujawnienia kompromitujących nagrań rozmów, jakie prowadził szef jego kancelarii. Nie kandydował w wyborach stanowych w 2014, tym samym przechodząc na polityczną emeryturę.
Przypisy
Bibliografia Biogram na stronie Liberalnej Partii Australii (w stanie Wiktoria) [dostęp 2010-12-29] na stronie Parlamentu Wiktorii [dostęp 2010-12-29]
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu w Melbourne Kategoria:Australijscy architekci Kategoria:Członkowie Parlamentu Wiktorii Kategoria:Premierzy Wiktorii Kategoria:Urodzeni w 1953 Kategoria:Ludzie urodzeni w Melbourne