Był członkiem Koła Plastyków Legionowego Instytutu Studiów w Warszawie. W sezonie teatralnym 1918/1919 współpracował jako scenograf z Teatrem Polskim Arnolda Szyfmana. Od 1919 należał do zespołu „Reduty” Juliusza Osterwy. Był członkiem założycielem Stowarzyszenia Artystów Plastyków „Rytm”. Uczestniczył we wszystkich krajowych wystawach tego ugrupowania. Miał też swój udział przy powstaniu Stowarzyszenia Polskich Artystów Grafików „Ryt”. Od 1924 przez kilka miesięcy zajmował się projektowaniem okładek czasopisma „Pani”. W 1926 wspólnie z Wacławem Borowskim i Stanisławem Czajkowskim założył Instytut Sztuk Plastycznych.

Obok ekspozycji polskich, Swoje prace wystawiał także na licznych pokazach sztuki polskiej za granicą, na m.in. III Biennale Romana (Rzym, 1925 – był komisarzem działu polskiego, II Międzynarodowej Wystawie Grafiki Nowoczesnej (Florencja, 1927), oraz wystawach sztuki polskiej w Helsinkach (1977) i Wiedniu (1929). Na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu otrzymał w 1929 srebrny medal.

W 1928 uczestniczył w akcji tworzenia polichromii kamienic na Rynku Starego Miasta w Warszawie (kamienice Anszultowska i pod Bazyliszkiem). Dwa lata później postanowił poświęcić się wyłącznie rzeźbiarstwu.