W marcu tego samego roku duchowni uniccy oskarżyli go przed posłem rosyjskim o podżeganie do buntu ruskiego chłopstwa, czemu Melchizedek zaprzeczył. W ocenie poselstwa rosyjskiego przestał jednak, podobnie jak sam biskup Jerzy, być wiarygodny. Ihumen udał się wówczas do Kijowa przez Brześć Litewski. Następnie przebywał w Perejasławiu, gdzie kontynuował wcześniejszą działalność misyjną. W sierpniu 1768 do Kolegium Spraw Zagranicznych w Petersburgu wpłynął list Repnina, w którym Melchizedek został określony jako „oszust, człowiek nad wyraz niespokojny i zdolny do wszystkiego”. Uznano go także za agitatora religijnego wzywającego chłopów ruskich do zbrojnej walkiStanisław Grodziski, Wielka Historia Polski. Polska w czasach przełomu (1764–1815), Kraków 2001, s. 49, którego działalność przyczyniła się do późniejszych krwawych wydarzeń podczas koliszczyzny (m.in. rzeź humańska)Franciszek Rawita-Gawroński, Sprawy i rzeczy ukraińskie: materyały do dziejów kozaczyzny i hajdamaczyzny, Lwów 1914, s. 147. Polski historyk Tadeusz Korzon wskazywał na Melchizedeka jako na osobę ponoszącą wyłączną odpowiedzialność za mordy w 1768 nazywając go ciemnym fanatykiem podjudzającym do waśniTadeusz Korzon, Wewnętrzne dzieje Polski za Stanisława Augusta (1764–1794), t. I, Kraków-Warszawa 1897, s. 200.