4 września 1939 roku w Londynie dowódca dywizjonu, komandor Roman Stankiewicz spotkał się z pierwszym lordem Admiralicji, Winstonem Churchillem i pierwszym lordem morskim, admirałem floty sir Dudleyem Poundem. Podczas spotkania uzgodniono, że polski dywizjon pod względem operacyjnym zostanie podporządkowany dowódcy Zachodniego Obszaru Morskiego (ang. Western Approaches Command), admirałowi Martinowi Dunbar-Nasmithowi i przebazowany do Plymouth. Ponadto do dywizjonu przydzielony został zespół łącznikowy pod dowództwem kapitana marynarki Denisa. 6 września 1939 roku dywizjon wypłynął z Leith do Plymouth. Następnego dnia, w drodze do nowej bazy, dywizjon wykonał pierwszy w II wojnie światowej atak na niemiecki U-Boot. Admiralicja Brytyjska przyznała ORP „Błyskawica” prawdopodobne poważne uszkodzenie wrogiego okrętu podwodnego.
1 listopada 1939 roku dywizjon przybył do Harwich, gdzie został wcielony w skład 1 Flotylli Niszczycieli, komandora George’a Creasy’ego. Zadaniem flotylli było eskortowanie statków wzdłuż wschodnich wybrzeży Anglii i prowadzenie działań przeciwko niemieckim okrętom na podejściach do kanału La Manche.