Historia Pierwsze domy, nazwane później „chruszczowkami” pojawiły się w ZSRR wraz z dotarciem do tego państwa stworzonej na Zachodzie w latach 20. i 30. XX wieku technologii prefabrykacji budowlanej i idei budowy tanich, szybkich w produkcji domów mieszkalnych dla mas. Były to eksperymentalne budynki budowane w Moskwie na podstawie projektów opracowanych przez Gosstrojprojekt i Akademię Architektury ZSRR. Ich autorem był inżynier Witalij Łagutienko, a najpopularniejszy z nich, 5-piętrowy i najtańszy nosił symbol K-7. Pierwowzory chruszczowek pojawiły się w Moskwie w 1948. W 1950 rozpoczęto produkcję tych domów na skalę przemysłową. Gwałtowny rozwój tego rodzaju budownictwa nastąpił w połowie lat 50. wraz z uchwałami KC KPZR i Rady Ministrów z 1954 o budowie ponad 400 wytwórni prefabrykatów na terenie ZSRR przeznaczonych dla tego rodzaju budownictwa i z 1957 o rozwoju budownictwa mieszkaniowego w ZSRR. Szybkiemu wdrażaniu tego rodzaju budownictwa sprzyjała również wytyczna samego I sekretarza Nikity Chruszczowa, który za jeden z głównych celów swojej polityki wewnętrznej uznał zapewnienie każdemu obywatelowi ZSRR własnego mieszkania. Chruszczow z tym rodzajem budownictwa miał się zetknąć podczas swojej wizyty we Francji w 1950.