Baryphracta – rodzaj krokodyla z grupy Diplocynodontinae żyjącego w eocenie na terenie Europy. Został opisany w 1987 roku przez Eberharda Freya i współpracowników na podstawie skamieniałości odnalezionych w kopalni Messel w Hesji. Holotypem jest okaz oznaczony numerem katalogowym SMF Me 899. Znane są również inne szkielety, spośród których wiele przypisywano wcześniej do rodzaju Hassiacosuchus.
thumb|left|Baryphracta deponiae Baryphracta osiągała niewielkie rozmiary – jej długość szacuje się na około 1,5 m. Miała tępo zakończony pysk, a ogólną budową przypominała krokodyle z rodzaju Diplocynodon. Korony jej zębów były stożkowate, co jest cechą powszechną u paleogeńskich krokodyli, takich jak m.in. Diplocynodon. Z powodu dużego podobieństwa do znacznie większego D. darwini sugerowano, że Baryphracta jest w rzeczywistości młodym okazem tego gatunku – różnice pomiędzy B. deponiae a młodocianymi osobnikami D. darwini wskazują jednak, że jest ona odrębnym gatunkiem, choć niewykluczone, że skamieniałości Baryphracta należą do zwierząt niedorosłych.