19 (1909–1910), dedykowana dyrygentowi – I część została przeinstrumentowana przy udziale kompozytora, drugą Fitelberg przeinstrumentował samodzielnie na jego życzenie (1936) Fitelberg samodzielnie również zinstrumentował: Etiudę b-moll op. 4 nr 3, Trzy fragmenty z poematów Kasprowicza op. 5, Nokturn i tarantellę op. 28, Pieśń Roksany z opery Król Roger (op. 46), Cztery tańce polskie oraz pieśni: op. 13 nr 2 i 4, nr 6 z Pieśni miłosnych Hafiza op. 24, Pieśni kurpiowskie op. 58 nr 1, 3, 5, 7, 9. Także poemat symfoniczny Karłowicza Epizod na maskaradzie op. 14 został przez niego dokończony i częściowo zinstrumentowany po przedwczesnej śmierci kompozytora.
Kompozycję z biegiem lat Fitelberg zarzucił; za warte wzmianki utwory uważał: poemat symfoniczny Pieśń o sokole op. 18 według Maksyma Gorkiego (1905), II symfonię A-dur op. 20 (1907), Rapsodię polską op. 25 (1913), II rapsodię (1914) oraz obraz muzyczny W głębi morza op. 26 na wielką orkiestrę symfoniczną (1914). Inne utwory orkiestrowe: Koncert skrzypcowy d-moll op. 13 (1902–1903) Uwertura op. 14 (1905) I Symfonia e-moll op. 16 (1904) Uwertura op. 17 (1906) poemat symfoniczny Protesilaus i Laodamia op. 24 (1908) Utwory kameralne: Sonata na skrzypce i fortepian a-moll op. 2 (1894, utwór otrzymał nagrodę I.J.Paderewskiego w 1898) Trio fortepianowe f-moll op.