Podczas wojny IV koalicji antyfrancuskiej "Wienus" weszła w skład eskadry rosyjskiej, wysłanej z Bałtyku na Morze Śródziemne, która, po połączeniu z okrętami Floty Czarnomorskiej, dowodzona przez wiceadmirała Dmirtija Sieniawina wzięła w 1806 roku udział w blokadzie Raguzy i desantach na Wyspy Jońskie. Pod koniec roku, w związku z wojną z Turcją, większość sił admirała Sieniawina, w tym "Wienus", przepłynęła w rejon Dardaneli. Przeprowadzona przez Rosjan w marcu 1807 roku operacja zajęcia wyspy Tenedos dała im oparcie w stałej bazie i możliwość długotrwałej blokady cieśniny. Sytuacja w regionie zmieniła się pod koniec 1807 roku, kiedy w wyniku brytyjskiej inwazji na Danię, car Aleksander I wypowiedział wojnę Wielkiej Brytanii.
W tym czasie "Wienus" była remontowana w Palermo na Sycylii. W grudniu 1807 roku, pomimo formalnej neutralności Królestwa Sycylii w tym konflikcie, port został zablokowany przez eskadrę brytyjskiej Floty Śródziemnomorskiej, zaś jej dowódca zażądał wydania rosyjskiej fregaty. Aby uniknąć przejęcia okrętu został on fikcyjnie sprzedany flocie sycylijskiej, z zastrzeżeniem powrotu pod rosyjską banderę po zakończeniu wojny. Załoga została przewieziona do Triestu, skąd powróciła do Rosji.