Genetyczne, morfologiczne i ekologiczne dowody wskazują, że w północno-wschodnim Oceanie Spokojnym istnieją trzy ekotypy O. orca (osiadły, wędrowny i żyjący na pełnym morzu), które mogą być odrębnymi gatunkami lub podgatunkami. Dwa z nich, osiadły i wędrowny, zostały uznane w 2024 roku za odrębne gatunki lub podgatunki. Trzy odrębne ekotypy zostały również zidentyfikowane w wodach Antarktyki (typy A, B i C), które mogą odpowiadać domniemanym gatunkom zaproponowanym wcześniej w latach 80. XX wieku (O. nanus i O. glacialis); ostatnie badania molekularne silnie sugerują, że te trzy ekotypy uzasadniają wyznaczenie gatunków. Czwarty typ (typ D) został również nowo opisany z obszaru Nowej Zelandii.
Podgatunki Niektóre ujęcia systematyczne wyróżniają trzy istniejące podgatunki orki, natomiast inne traktują je jako odrębne gatunki; zachodzi potrzeba dalszych badań: O. orca orca (Linnaeus, 1758) O. orca ater (Cope, 1869) O. orca rectipinnus (Cope, 1869)
Etymologia Orcinus: „jakiś gatunek walenia”;