Latem obserwowano ją pływającą w dużych zgrupowaniach w pasie wody od powierzchni do głębokości 30 m, a zimą w małych grupach złożonych z młodych osobników lub pojedynczo pływających dużych okazów. Badania zawartości żołądków osobników złowionych w pobliżu Azorów wskazywały, że podstawowym pokarmem barrakudy atlantyckiej są ryby, w tym głównie młode ostroboki czarne (Trachurus picturatus). W czasie polowań obserwowane barrakudy wykazywały różnorodne taktyki łowieckie. Atakowały pojedynczo lub grupami, zarówno na samotnie pływające ryby, ich ławice, jak i na wiele ofiar jednocześnie. Największą skuteczność polowań stwierdzano, gdy grupa kilku osobników (stado) atakowała samotną ofiarę.
U S. viridensis nie stwierdzono zachowań terytorialnych. Biologia rozrodu tego gatunku nie jest znana.
Młode barrakudy są zjadane przez inne gatunki drapieżnych ryb, m.in. przez jaszczurnika atlantyckiego (Synodus saurus).
Przypisy FL (fork length) to długość mierzona od czubka pyska ryby do końca środkowego promienia płetwy ogonowej. Pomiar taki stosowany jest zwykle u gatunków o głęboko wciętej płetwie ogonowej.
Kategoria:Barrakudowate Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1829 roku