Stanisław KraińskiMarian Żebrowski, Zarys historii polskiej broni pancernej 1918-1947, Zarząd Zrzeszenia Kół Oddziałowych Broni Pancernej, Londyn 1971, s. 310 podał błędne brzmienie nazwiska „Krasiński”. (ur. 23 września 1905 w Łomży, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – kapitan broni pancernych Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Był synem Aleksandra. 15 sierpnia 1930 roku, po ukończeniu szkoły podchorążychSzkoły Podchorążych Artylerii lub Szkoły Podchorążych dla Podoficerów., został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1930 roku i 39. lokatą w korpusie oficerów artylerii oraz przydzielony do 18 pułku artylerii lekkiej w Ostrowi MazowieckiejDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 13 z 15.08.1930 r.. Latem 1935 roku został przeniesiony do 4 batalionu czołgów i samochodów pancernych w BrześciuDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 10 z 04.07.1935 r.. W kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził 91 samodzielną kompanią czołgów rozpoznawczych. 8 września 1939 roku opuścił swoją jednostkę i udał się do Brześcia w celu otrzymania pomocy technicznej. Po 17 września 1939 roku dostał się do niewoli radzieckiej.