Marana i Cyra (również Maryna i Chira, Cira, i Prepodobnaja Kira) (zm. ok. 450) – żyjące w V wieku pustelnice, dziewice i święte Kościoła katolickiego oraz prawosławnego.
Żywot świętych Informacje o nich pochodzą z Historii mnichów syryjskich (Religiosa Historia) autorstwa Teodoreta, greckiego pisarza i biskupa Cyru (Ḳūrus w Syrii), który odwiedzał pustelnice.
Obie kobiety urodziły się w arystokratycznych rodzinach i wychowały w Beroei (dzisiejsze Aleppo w Syrii). W młodości pod natchnieniem opuściły rodzinne miasto by oddać się życiu ascetycznemu w którym wytrwały przez czterdzieści dwa lata. Wybudowały pod gołym niebem małe obejście z kamieni i błota w którym znajdowało się małe okienko, będące łącznością ze światem zewnętrznym i którym podawana była im żywność. Mała pustelnia znajdowała się w zasięgu ludzkich siedlisk, aby słyszano ich modlitwy oraz słowa i brano z nich przykład do życia w miłości i modlitwie. Tylko Marana mogła rozmawiać z innym kobietami i to tylko na Wielkanoc. Głosu Cyry nikt nie słyszał.